زلزله ۵ ریشتری نیمهشب تهران را میلرزاند و ترسی عمیق از زلزلهای بزرگتر، مردم را به خیابانها کشاند. در میان این هراس جمعی، میثم و شادی، داستان عاشقانهشان در آستانه تحولی تلخ قرار گرفت. آنان که آن شب را در کنار هم سپری کردند، نمیدانستند این، آخرین شب آرامش و با هم بودنشان خواهد بود. این فیلم، روایتی نفسگیر از ۱۲ ساعت وحشت در اوج بحران کرونا است، جایی که تراژدی طبیعت، سرنوشت یک رابطه را برای همیشه تغییر داد.
فیلم پاسیو روایتی تازه از احساس تنهایی در کلانشهر است. داستان زندگی مردی را نشان میدهد که تهران بزرگ، برایش به اندازهی حیاط خلوت یک خانه کوچک شده است. او در میان انبوه جمعیت و آسمانخراشها، اسیر روزمرگی و انزواست. پاسیو استعارهای از محدودیت و گیرافتادگی است؛ جایی که دیوارهای بلندش، آرزوها و امکان گریز را از آدمی میگیرد. دوربین نزدیک و فضاسازی مینیمال، بیننده را مستقیماً به قلب تنهایی شخصیت میبرد. این فیلم، تصویری بهیادماندنی از تقلای انسان برای یافتن نشانی از امید، حتی در کوچکترین فضاها خلق میکند.